ά-τιτλο

Δαπανήθηκα στις λόχμες/ μες στην επιθυμία να μυρίσω δυνατά/

έτσι που να ξεκαθαριστεί το αμάρτημα./ …

Πότε θα μαζέψω τον εαυτό μου κομματάκι-κομματάκι;




 Γιώργος Μακρής (1944)

Μια στεκιά...

---όσοι και όσες δεν ξέρετε το παρακάτω απόσπασμα, πηγαίνετε στο πλησιέστερο βιβλιοπωλείο του κέντρου και ζητήστε το Μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα, του μακαρίτη του Νικολαίδη, διαβάστε το και ύστερα πείτε μου άν σας άρεσε ---

«Το σίγουρο είναι ότι κάποιος από κει πάνω 

μού κάνει χοντρή πλάκα 

αλλά πού θα πάει κάποτε θα τον βρω

και θα τον ξεσκίσω επιτόπου.

Tώρα με λένε Ελένη και θα βρέξει...

άντε να γαμηθείτε όλοι σας»

πρόλογος

Πετάξαμε τη ζωή μας, τη ρημάξαμε, την ξεπαστρέψαμε, για ένα

τίποτα.

Γιατί δεν μας άρεσε το ''τοπίο'' που γεννηθήκαμε και μεγαλώ-

σαμε.

Κι ύστερα... Θελήσαμε να τη χτίσουμε από την αρχή. Να φτιά-

ξουμε ένα δικό μας τοπίο. Ένα καινούργιο κτίριο.

Με τι όμως; Αφού η ψυχή μας δεν διέθετε τα υλικά.

Δεν ήξερε να κατασκευάσει το χαρμάνι.

Γίναμε εργολάβοι, δίχως να ΄χουμε ιδέα απο οικοδομές.

Εμείς μόνο σχέδια ξέραμε να κάνουμε.

Και όνειρα για ταξίδια.

Είμαστε σπεσιαλίστες στη διακόσμηση. Μόνο που μας έλειπε

πάντα το οίκημα.

Δεν βαριέσαι... Τουλάχιστον, καταφέραμε να διασώσουμε ένα

πράγμα.

Βαθιά, στο μέσα τσεπάκι της ψυχής μας, κρύψαμε τα ναύλα του

ονείρου.

Λίγο το 'χεις;


                                                                          16/12/11

σκέψεις σε aνύποπτο και νεκρό χρόνο

Άκου να δείς τώρα τι μου ήρθε'

                      '
                      '
                      '
                      '
                      '

σκυφτός πάνω στο σώμα σου

                             μετράω πληγές

απο έρωτες που βιαστικοί σαν ταξιδιώτες

                             πέρασαν για λίγο απο έναν

τόπο και ύστερα χαθήκαν

και εγώ εκεί'   βάζω βάλσαμο στις πληγές

                                  την παρουσία μου

γίνομαι γιατρικό και σε γιατρεύω

-μια ανάσα

--ένα σώμα

---ένα μυαλό

δύο σώματα σε ρυθμό εκστατικό

επαναλαμβανόμενο

έρχεσαι-φεύγεις-έρχεσαι-φεύγεις

δεν τελειώνει πουθενά αυτή η ιστορία

                                              κι αυτός ο πούστης ο ήλιος δεν τελειώνει ποτέ/

άτιτλο

συνήθισα στα μακρινά/ και έχασα τα κοντινά μου