Η βαρβαρότητα εξαπλώνεται.......αλληλεγγύη ή φόβος

κείμενο αφίσας που έβγαλε η κατάληψη σκαραμαγκά με αφορμή τα τελευταία γεγονότα,  που κολλήθηκε σήμερα στο κέντρο, οι αφισσοκολητές/τριες έκαναν ένα 3ωρο πέρασμα απο ΓΑΔΑ ύστερα απο μαζικές προσαγωγές:

Είναι αδιανόητο να κρατάς την αναπνοή σου βγαίνοντας από την εξώπορτα σου, να κοιτάς πίσω από τη πλάτη σου διασχίζοντας τη γειτονιά σου και να σε σφάζουν κάτω από το σπίτι σου για μια κάμερα. Είναι αδιανόητη η εξαθλίωση που έχει συσσωρευτεί σε μια στάλα τόπο. Είναι αδιανόητο να σε λυντσάρουν, να σε μαχαιρώνουν, να εισβάλουν στο σπίτι σου, να σε δολοφονούν επειδή έτυχε να έχεις μελαψό δέρμα και γεννήθηκες μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα από εδώ. Είναι αδιανόητο κι όμως πραγματικό.

Το ρατσιστικό πογκρόμ που εξαπολύθηκε με πρόσχημα τη στυγερή δολοφονία του 44χρονου, εκτελέστηκε με την αγαστή συνεργασία αστυνομίας και των γνωστών παρακρατικών της χρυσής αυγής, με την ανοχή μερίδας των ντόπιων κατοίκων της περιοχής. Όσο ακραίο και να μοιάζει, στην ουσία του συμπυκνώνει τη μεταναστευτική πολιτική της τελευταίας εικοσαετίας με τους χιλιάδες δολοφονημένους στα σύνορα, τις επιχειρήσεις σκούπα, τις ταπεινώσεις και τους βιασμούς στα κατ’ ευφημισμόν «κέντρα φιλοξενίας» και στα αστυνομικά τμήματα, τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη Μανωλάδα και αλλού, αλλά και τον κοινωνικό ρατσισμό με τα υποτιμητικά βλέμματα στο δρόμο, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τα μαχαίρια των φασιστών.

Τα προβλήματα που βιώνουν ντόπιοι και μετανάστες έχουν για κοινή μήτρα την στρατηγική του κράτους και των αφεντικών που οργανώνει την υποτίμηση της ζωής και της εργασίας όλων, που εντείνει την εκμετάλλευση και τον ασφυκτικό κοινωνικό έλεγχο, που σπέρνει την διαίρεση και τον αλληλοσπαραγμό μεταξύ των καταπιεσμένων.

Όσο δεν αναγνωρίζουμε το κοινό ιστορικό και ταξικό νήμα που ενώνει ντόπιους και μετανάστες, όσο αποστρέφουμε τα μάτια από το κοινό μας παρόν και μέλλον, όσο οι επίπλαστοι διαχωρισμοί δεν αντικαθίστανται από την αλληλεγγύη, την ευγένεια, την κατανόηση, την κουβέντα, τις σχέσεις κοινότητας, τους κοινούς αγώνες, όσο δεν αναγνωρίζουμε ότι αυτή τη στιγμή περισσότερο από ποτέ η επίθεση που έχει ξεκινήσει τρίζει τα δόντια σε όλους και όλες, όσο δεν καταλαβαίνουμε ότι η υποτίμηση του διπλανού δεν πρόκειται να σταματήσει εκεί αλλά θα πέσει πάνω μας με όλη της δύναμη, η βαρβαρότητα και ο κανιβαλισμός θα περνιούνται για ζωή.

Να τελειώνουμε...

                 ΤΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ

                                  ΚΡΑΤΟΣ

Καλό ταξίδι άνθρωπε

Είναι φορές που δεν χρειάζονται λόγια

Όλα είναι δρόμος

''γιατί κανείς δεν θα γλιτώσει''

Η είδηση έρχεται ξαφνικά, όπως όλες οι καλές αλλά και οι άσχημες ειδήσεις. Πρωί λοιπόν πληροφορούμε ό,τι η Ταινιοθήκη της Ελλάδος από την Πέμπτη 26 Μαΐου ως την Τετάρτη 1 Ιουνίου, πρόκειται ν απραγματοποιήσει πλούσιο αφιέρωμα στον Νίκο Νικολαίδη, προβάλλοντας μάλιστα το σύνολο του έργου του.
Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί η Γλυκειά συμμορία ξανά σε πανί, παρέα με τα κουρέλια, και το χαμένο την χρονιά zero. Αναλυτικά θα προβληθούν και οι οχτώ μεγάλου μήκους του:
«Ευριδίκη ΒΑ 203» (1975),
Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» (1979),
«Γλυκιά συμμορία» (1983),
«Πρωινή περίπολος» (1987),
«Singapore Sling» (1990),
«Θα σε δω στην κόλαση αγάπη μου» (1999),
,«Ο χαμένος τα παίρνει όλα» (2002)
και «The Zero Years»(2005).

Επίσης θα προβάλλεται καθημερινά η μικρού μήκους ταινία Lacrimae Rerum (1962) που έχει παρουσιαστεί ελάχιστες φορές στο κοινό, καθώς και πλήθος διαφημιστικών του.
Και όχι μόνο, παράλληλα θα πραγματοπιηθούν και  μουσικές εκδηλώσεις με θέμα απο τις ταινίες του Νικολαίδη, ενώ όσο αφορά την τιμή του σιχτηρίου σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς- το αφιέρωμα θα έχει χαμηλή τιμή εισιτηρίου (και φοιτητικό), αλλά και ελεύθερη είσοδο σε συγκεκριμένες προβολές και στην έκθεση ζωγραφικής.
Όσοι φανατικοί σπεύσατε, γιατί εδώ μιλάμε για τον άνθρωπο που πραγματικά βλέποντας τις ταινίες του, ήταν σαν να δεχόσουν ένα ισχυρό σόκ στο κεφάλι. Αλλά άς μας τα πεί καλύτερα ο ίδιος μέσα απο παλιότερη και προφητικότατη συνέντευξή του:
''...Επισημαίνω όμως τον απόλυτο θρίαμβο του κρατικού φασισμού, την οριστική εγκατάσταση του “στερεότυπου” και των μεταλλαγμένων και, τέλος, την επιτυχή μεταμόσχευση του τηλεοπτικού κοντρόλ-σύστεμ στον κοινωνικό κορμό… Στην περίοδο που ζούμε ο καθένας πρέπει να εντάξει τον προσωπικό του εφιάλτη σ’ έναν συλλογικό εφιάλτη και ν’ αρχίσει να επεξεργάζεται μόνο αυτόν…''. 

Δεν θέλω κόσμο και φασαρία- αύριο μπαίνω στην ανεργία

Επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι, και όσο πάνε θα γίνονται και δυσκολότεροι για όλους μας, θεωρω ό,τι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω για σας είναι λίγη ψυχική ανάταση.

Και δεν θα μπορούσα να επιλέξω καλύτερο τρόπο απο τον αγαπημένο μου. Αυτόν της μουσικής.

Έτσι λοιπόν έψαξα, σκέφτηκα και βρήκα το τραγούδι που πρέπει να γίνει ο νέος ύμνος της εργατικής τάκης( να ξεφύγουμε απο την μίζερη πια Διεθνή). 

Και φυσικά ένας ύμνος θα πρέπει να τραγουδιέται και απο έναν καλλιτέχνη με όραμα και φωνή έτσι;

Οπότε για να μην σας κουράζω, το προσφέρω  απλόχερα: