13 Μαρ 2011

Οι Κοζανίτικοι λύκοι



-Σκόρπισε ο πρώτος τη ζαριά του άλλη μια
Πρώτη μου ανάσα και ασπρισμένα μου μαλλιά
Και έδειξε φάλτσα η γραμμή στο χέρι πως γελά
-Το ξέρω μα αυτή όλο βουτάει και πιο βαθιά,
συγνώμη αν σας χάλασα και ετούτη τη βραδιά.
-Άσε τα δύσκολα, ποιον θέλεις να γελάσεις;
Στη μέρα που έφυγε πως θα μπορούσες να ρεφάρεις;
Ήρθαν οι φίλοι σου και στρώνουν το τραπέζι
Και εκείνος έπιασε στον κήπο τα παιδιά και παίζει.


σαλαμίνα `01 - κοζάνη 10/`04

12 Μαρ 2011

Στου κόσμου το πολύβουο ποτάμι

Και μιας και λέμε για ταξίδια, αλήθεια ισχύει απόλυτα αυτό το  
      ...άν όπως πήγες γύρισες, δεν πήγες/
σε αυτό αναφέρομαι:



11 Μαρ 2011

Πάμε τζαμάλες σου λέω

Τι μπορεί να σου κάνει μια τζαμάλα*, αρκετοί σύντροφοι, και μπόλικο επαναστατικό χιούμορ

έτσι λοιπόν όταν σμίγουν όμορφες συντροφιές γεννιούνται τα καλύτερα άνθη, πόσο μάλλον όταν τραγουδιούνται ομαδικά γύρω απο μία επαναστατική τζαμάλα
  
     Δεν δουλεύω ( προφορική παράδοση)

Δε δουλέ μώρε δε δουλέ/ δε δουλεύω την Δευτέρα     (2φορές)
Δε δουλεύω την Δευτέρα/ γιάτι με πονάει η φτέρνα

Δε δουλέ μώρε δε δουλέ/ δε δουλεύω και την Τρίτη   (2φορές)
Δε δουλεύω και την Τρίτη/ γιάτι με πονάει η μύτη

Δε δουλέ μώρε δε δουλέ/ δε δουλεύω την Τετάρτη    (2φορές)
Δε δουλεύω την Τετάρτη/ γιάτι με πονάει η πλάτη

 Δε δουλέ μώρε δε δουλέ/ δε δουλεύω και την Πέμπτη   (2φορές)
Δε δουλεύω και την Πέμπτη/ γιάτι η μέση μου μου πέφτει

Δε δουλέ μώρε δε δουλέ/ δε δουλεύω Παράσκευη   (2φορές)
Δε δουλεύω Παράσκευη / γιάτι με πονάει τ'αυτί

 Δε δουλέ μώρε δε δουλέ/ δε δουλεύω το Σαββάτο   (2φορές)
 Δε δουλεύω το Σαββάτο/ γιάτι τ' έχω άνω-κάτω

Δε δουλέ μώρε δε δουλέ/ δε δουλεύω Κύριακη   (2φορές)
Δε δουλεύω Κύριακη/ γιάτι δούλεψα πολύ

* τζαμάλα (=Τζαμάλα ή τζόρα είναι η αποκριάτικη φωτιά που ανάβουν τα παιδιά (αλλά και οι μεγάλοι) τις δυό Κυριακές της Αποκριάς,  Κυρίως όμως τη δεύτερη Κυριακή.  Είναι ένα έθιμο σε όλη σχεδόν την Ήπειρο σε πόλεις και σε χωριά.)






4 Μαρ 2011

Ζωή να χτίσω πάλεψα κι αυτοί με πολεμάνε

Δεν θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα μια από τις στιγμές απόγνωσης που βιώνουν οι μετανάστες απανταχού στην γη.

Την ίδια στιγμή οι σοσια-ληστές δεν κάνουν πίσω/ ο σοσιαλισμός δεν υπαναχωρεί, παρά μόνο επιτίθεται.

και εμείς ; Εμείς απλά δυναμώνουμε τις φωνές μας, τίποτα λιγότερο δεν είναι αποδεκτό

 Κάποιος το είπε πολύ καλύτερα/
Πατρίδα μου είναι η σφιχτή γροθιά μου
                                               κι ο αγώνας για της τάξης μου τα δίκια



24 Φεβ 2011

Mε το βλέμα στραμένο στον ουρανό

Θα νικήσουμε; με ρωτάς/
κάνε κουράγιο σου απαντώ, όλα τα μπορούμε αρκεί να πιστεύουμε στο όνειρο/
και προχωρήσαμε...

και φοβήθηκαν/ τα παιδιά με τα κόκκινα μάτια/
που φώναζαν τραγούδια της φωτιάς/
και ρίξανε όλη την γαμημένη χημεία να μας κόψουνε/ να μας τρομάξουν/ να μας πατήσουν




αλλά εμείς εκεί πεισματικά μπροστά/ ξεροκέφαλοι/
αψηφούμε τον καπνό/ εμείς ρε μεγαλώσαμε στην φωτιά/ τι να μας κάνει ο καπνός;/
και βγήκαμε μπροστά τους/ και σάστισαν


με μια απορία στο βλέμμα/ όχι ρε εμείς δεν μαστουριάζουμε με χημείες/
εμείς μαστουρώνουμε με την ζωή/ αυτή μας φτιάχνει/ και τώρα κάντε στην άκρη να βαδίσουμε





Δεν ξέρω ον μας νίκησαν ή αν εμείς τους νικήσαμε/ δεν με νοιάζει άλλωστε/
ας μην μιλάμε με όρους νίκης ή ήττας/ μου αρκεί ότι δεν φύγαμε/
εγώ μένω στα χαμόγελα των συντρόφων και των συντροφισσών μου/ στα κουράγιο που δίναμε αναμεταξύ μας/ στο χαμόγελο μπροστά στην φυσούνα/ στην υπόσχεση/
αύριο να είμαστε περισσότεροι και πιο αποφασισμένοι...
Μέχρι τότε συντρόφια.....




                 ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΡΕ...